Hiszpania
hiszpania1.blog.interia.pl
Statystyki
Liczba osób które odwiedziły mojego bloga:
 
23704
Liczba osób które skomentowały mojego bloga:
 
21
Liczba osób które wpisały sie do Ksiegi Gosci:
 
0
Powrót

Prado

2008-04-25
Prado - najsłynniejsze muzeum Madrytu i jedno z najbardziej znanych na świecie, posiada przebogatą kolekcję ponad 8,5 tys. obrazów, w tym najlepsze na świecie zbiory dzieł D. Velázqueza, F. Goi oraz jednego z ulubionych malarzy Filipa II – Hieronima Boscha, w Hiszpanii znanego jako El Bosco. Turyści odwiedzający Madryt czują się wręcz zobligowani do wizyty w Prado.

Imponujący budynek, wraz z pobliskim ogrodem botanicznym, na zlecenie Karola III zaprojektował Juan de Villanueva. Budowę gmachu rozpoczęto w 1785 r. Początkowo utworzono w nim muzeum nauk przyrodniczych. W czasie wojen napoleońskich budynek został zajęty przez francuskie wojska, a po wojnie, w 1819 r. Ferdynand VII urządził tu galerię sztuk pięknych. Zbiory muzeum pochodzą głównie z kolekcji królewskiej, wiele eksponatów przejęto po połączeniu Prado z Museo de la Trinidad w latach 70. XIX w.

Przed budynkiem stoi odsłonięty w 1899 r. pomnik D. Velázqueza, przy północnym wejściu – trzy lata młodszy posąg F. Goi, a na przylegającym od południa placu – pomnik E. Murilla. Od tych pomników biorą nazwy wejścia do muzeum, przy czym wejście Velázquez jest zamknięte.

Wejście Goya umożliwia rozpoczęcie zwiedzania od najstarszych eksponatów, przy wejściu Murillo są na ogół mniejsze kolejki.

Muzeum posiada świetną kolekcję malarstwa hiszpańskiego, na czele z najsłynniejszym obrazem Velázqueza Las Meninas (Dwórki).

Na ścianach wiszą liczne dzieła F. Goi, El Greca, E. Murillo, J. Ribery, F. Zurbarána i innych. Poza szkołą hiszpańską reprezentowane też są szkoły: włoska (m.in. Tycjan, Caravaggio, Rafael), flamandzka (P.P. Rubens, P. Brueghel, H. Bosch i holenderski Rembrandt), niemiecka (A. Dürer, Lucas Cranach Starszy) czy francuska (np. Nicolas Poussin).

W Prado można spędzić cały dzień. Zwiedzanie ułatwiają darmowe plany, na posiłek zaprasza restauracja i kawiarnia w podziemiu, a w muzealnym sklepiku – oprócz gustownych pamiątek – znaleźć można książki traktujące o muzeum, poszczególnych malarzach lub o historii sztuki w ogóle.

Wchodząc niższym wejściem Goya, można zacząć zwiedzanie od najstarszych eksponatów, czyli średniowiecznego malarstwa hiszpańskiego (sale 50 i 50c) lub też zwiedzić na początek wystawy czasowe (sale 51a i 51b). W sali 50 warto poświęcić uwagę obrazowi Święty Dominik z Silos, namalowanemu przez Bartolomé Bermejo pod koniec XV w. – to jeden z najlepszych przykładów późnośredniowiecznej sztuki Hiszpanii.

W sali 49 zachwycają m.in. renesansowe obrazy Chrystus upada w drodze na Kalwarię i Święta Rodzina z barankiem Rafaela, Zwiastowanie Fra Angelico oraz inspirowane Dekameronem G. Boccaccia trzy z czterech obrazów przedstawiających Historię Nastagio degli Onesti S. Botticellego (czwarty znajduje się w kolekcji w Stanach Zjednoczonych).

W przyległych salach wiszą obrazy flamandzkie i niemieckie z późnego średniowiecza i renesansu, w tym Zdjęcie z krzyża Rogera van der Weydena (sala 58), portret królowej Anglii Marii I Tudor, żony Filipa II, pędzla Antonia Moro (sala 55b) czy też Triumf śmierci Piotra Brueghela Starszego (sala 56a). Wiele emocji w tej części budzi autoportret A. Dürera oraz jego Adam i Ewa (sala 55b), jak również najbardziej znany obraz H. Boscha Ogród rozkoszy ziemskich (sala 56a).

Na parterze, w pobliżu wejścia Murillo, można podziwiać starożytne rzeźby, sprowadzone do Hiszpanii z Włoch między XVI a XIX wiekiem (sale 71–74).
Na pierwszym piętrze, od strony wejścia Goya, znajdują się sale (2–4) poświęcone XVII-wiecznemu malarstwu francuskiemu, z dziełami Claude’a Lorraine’a oraz Nicolasa Poussina. W kolejnych salach umieszczono dzieła artystów włoskiego baroku, takich jak Caravaggio (Dawid i Goliat, sala 5) czy Guido Reni (Hipomenes i Atalanta, sala 6). Ciekawość budzą płótna Tycjana, szczególnie Danae oraz portrety Karola V (w tym spod Mühlberg) i Filipa II.

Przyległą salę 7 zajmuje kolekcja malarzy holenderskich, gdzie na uwagę zasługuje jedyne dzieło Rembrandta w zbiorach Prado: Artemiza. Hiszpańską część Niderlandów (sale 8–11) zdominowały dzieła P.P. Rubensa (Trzy Gracje, Sąd Parysa, Przybycie Trzech Króli, portret Marii Medycejskiej i in.) oraz płótna, nad których powstawaniem sprawował on nadzór. Obok dzieł Rubensa wiszą tu także obrazy pędzla Antoona van Dycka, w tym nietypowy podwójny portret Sir Endimiona Portera: obok modela van Dyck umieścił również siebie.

W kolejnych pomieszczeniach króluje malarstwo hiszpańskie. W salach 9a–10a zgromadzono płótna El Greca (m.in. Święta Rodzina, Chrystus z Krzyżem, Adoracja pasterzy), malarza bardziej związanego z Toledo niż z Madrytem.

W następnych salach można podziwiać mitologiczne, religijne, historyczne i obyczajowe dzieła D. Velázqueza, pośród których wyróżniają się Dwórki, uznawane za arcydzieło w dziejach malarstwa. Powstały ok. 1656 r. obraz przedstawia rodzinę Filipa IV (tak zresztą tytułowano to malowidło do XIX w.) oraz osoby z jej otoczenia, łącznie z samym Velázquezem (z lewej).

Centralną postacią jest infantka Margarita, która symbolizuje ciągłość dynastii królewskiej. W lustrze widać jej rodziców, Filipa IV i Mariannę Austriacką. Malarz znakomicie oddał atmosferę dworu, pokazał też techniczne mistrzostwo w operowaniu perspektywą. Velázquez był nadwornym malarzem Filipa IV, dlatego w Prado można podziwiać zarówno portrety króla i jego rodziny, jak i wizerunki karłów, atrakcji ówczesnych dworów.

Przyległe sale poświęcono innym wybitnym przedstawicielom hiszpańskiego baroku, takim jak Bartolomé Estéban Murillo (np. Dobry pasterz) czy Francisco Zurbarán (np. jedyny historyczny obraz jego pędzla Obrona Kadyksu przed Anglikami). Świetna jest też kolekcja przejmujących płócien José de Ribery (np. Męczeństwo św. Filipa, San Andrés).

Południową część pierwszego i drugiego piętra zdominowała twórczość Francisca Goi. W Prado znajduje się najlepsza kolekcja jego dzieł, w tym słynne Rozstrzelanie powstańców madryckich 3 maja 1808 (sala 39). Przejmująca jest kolekcja tzw. „czarnych obrazów”, które artysta, wówczas już niesłyszący, stworzył pod koniec życia, w swym domu pod Madrytem (sale 36–38). Najbardziej dramatyczny z nich to Saturn pożerający jedno ze swoich dzieci – można porównać go ze znajdującą się parę sal wcześniej wizją P.P. Rubensa na ten sam temat (Saturn). Inne słynne dzieła to Maja ubrana (Maja vestida) i kontrowersyjna Maja naga (Maja desnuda), najważniejszy akt w sztuce hiszpańskiej (obrazy powstały na zamówienie potężnego ministra Karola IV, Manuela Godoya).

Jako malarz królewski, Goya nie schlebiał swym pracodawcom; malował to, co widział, a nie – zgodnie z ówczesnymi zwyczajami – to, co panujący chcieli zobaczyć (warto pod tym kątem przyjrzeć się Rodzinie Karola IV; nb. w tle rodziny królewskiej artysta przedstawił siebie). Na drugim piętrze udostępniono zwiedzającym te płótna artysty, na których przedstawił on pogodne sceny z życia codziennego tak wyższych sfer, jak i prostych ludzi. Obok obrazów Goi umieszczono tam także dzieła m.in. Gianbattisty Tiepola czy Antona Rafaela Mengsa.
W podziemiach budynku muzeum mieści się Tesoro del Delfín (Skarbiec Delfina; delfin to tytuł przysługujący spadkobiercy króla Francji), w którym można podziwiać puchary, kielichy i inne kosztowności należące do syna Ludwika XIV (także Ludwika). „Wielki Delfin” zmarł przed swoim ojcem, a zbiór pełnych przepychu naczyń odziedziczył jego syn – Filip V, pierwszy Burbon na tronie hiszpańskim.

Tuż obok Prado, naprzeciw wejścia Murillo rozciąga się Real Jardín Botánico, zaciszny ogród botaniczny (m Atocha, Plaza de Murillo 2, otwarty od 10.00 do zmroku; 2 €, studenci 1 €, grupy powyżej 10 osób 0,50 € od osoby, seniorzy bezpł.), kolejna pamiątka po Karolu III, która z pewnością zainteresuje każdego botanika-amatora.

Pomiędzy Prado a parkiem Retiro znajduje się wzniesiony z rozkazu księcia Olivaresa Casón del Buen Retiro (c/Alfonso XII 28; do wejścia upoważnia bilet wstępu do Prado). Budynek powstał w czasach Filipa IV, lecz jego ciekawa fasada jest owocem prac w drugiej połowie XIX w. W środku mieści się muzeum sztuki hiszpańskiej, głównie z XIX w.

Tuż obok, w kolejnym pałacu, którego powstanie miasto zawdzięcza duetowi Filip IV i książę Olivares, jest Museo del Ejército (Muzeum Wojska; m Retiro lub Banco de Espańa; c/Méndez Núńez 1; wt.–nd. 10.00–14.00; 1 €), w którym zgromadzono egzemplarze broni białej i palnej, a także stare mundury, zbroje i obrazy sławiące potęgę hiszpańskiego oręża.

Nad muzeum Prado góruje Iglesia de San Jerónimo El Real (Królewski Kościół św. Hieronima; c/de Ruiz de Alcarón 19; codz. 10.00– 13.00, 17.00–20.00), gotycka świątynia należąca do klasztoru Hieronimitów. Dawniej przyszli monarchowie składali w nim swe śluby, obecnie odbywają się tu śluby par z najwyższych sfer. Część zespołu przebudowano w duchu neogotyckim.

Museo del Prado (m Banco de Espańa lub Atocha, Paseo del Prado s/n; tel. 91/3302900, wt.–nd. 9.00–20.00; 6 €, ulgowy 3 €, bezpł. nd., dzieci i młodzież do 18 lat, studenci do 25 lat za okazaniem legitymacji i paszportu, seniorzy, rodziny z min. trójką dzieci; audioprzewodnik 3 €).
<< Wrzesień 2014
PonWtŚrCzwPiąSobNie
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930
Archiwum
Rok 2014
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2013
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2012
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2011
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2010
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2009
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2008
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Wyszukiwanie
Wyszukaj w tym blogu:
Fraza:
Od kalendarz do kalendarz
 
Zobacz serwisy INTERIA.PL