| Statystyki |
Liczba osób które odwiedziły mojego bloga:
1136
|
Liczba osób które skomentowały mojego bloga:
1
|
|
Liczba osób które wpisały sie do Ksiegi Gosci:
0
|
|
|
|
|
2008-12-15
Historia literatury hiszpańskiej
|
Dzieje literatury hiszpańskiej są ściśle związane z historią ziem położonych na Półwyspie Iberyjskim. Okres tworzenia pisanych dzieł kultury obfitował w pojawianie się w tekstach literackich różnorodnych wpływów. Panowanie rzymskie, arabskie czy też literatura przybyłych na półwysep Żydów kształtowała w pewnym stopniu przyszłą literaturę hiszpańską. Przed powstaniem pierwszych dzieł w języku hiszpańskim na terenie współczesnej Hiszpanii rozwijała się literatura w języku łacińskim, a także literatura hispano-arabska oraz judeo-arabska. Więcej o literaturze hiszpańskiej osobnym artykule Literatura hiszpańska.
|
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-10-26
Góry
|
Hiszpania jest krajem wyżynno- górskim, gdzie około 90% obszaru zajmują wyżyny i góry. Centralna część kraju zajmuje wyżyna zwana Mesetą Iberyjską, która wznosi się średnio do 600 m n.p.m. Góry Kastylijskie dzielą ją (najwyższy szczyt Almanzor – 2592 m n.p.m.) na dwie części: Starą i Nową Kastylię. Mesetę otaczają góry: od północy Góry Kantabryjskie z najwyższym szczytem Peña de Cerredo (2648 m n.p.m.), od północnego wschodu Góry Iberyjskie z kulminacją Moncayo (2313 m n.p.m.). Na granicy z Francją rozpościerają się niedostępne Pireneje z kulminacją Aneto (3404 m n.p.m.), które wraz z Górami Iberyjskimi i niższymi Górami Katalońskimi otaczają nizinną Kotlinę Aragońską. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-08-11
Katalonia
|
Katalonia (kat. Catalunya [kətəˈɫuɲə], hiszp. Cataluña, oksytański Catalonha) – wspólnota autonomiczna Hiszpanii. W szerszym znaczeniu – region geograficzny i kraina historyczna na Półwyspie Iberyjskim z ośrodkiem kulturalnym i administracyjnym w Barcelonie.
Hymnem Katalonii jest pieśń Els Segadors. Świętem narodowym jest dzień 11 września – data zdobycia Barcelony przez wojska Burbonów w 1714 r. podczas wojny o sukcesję (jest ciekawostką, że wydarzenie to stanowiło porażkę Katalończyków).
Barwami narodowymi Katalonii – podobnie jak innych regionów Hiszpanii i Francji położonych nad Morzem Środziemnym – są żółty i czerwony. Układają się one w 4 czerwone pasy na żółtym tle. Popularnym symbolem Katalonii jest osioł – symbol mądrego i spokojnego, lecz upartego dążenia do celu (stanowiąc przez to przeciwieństwo dla byka symbolizującego Hiszpanię).
 |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-05-30
Bilbao
|
Stolica prowincji Vizkaya leży po dwóch stronach rzeki Nervión – do położenia nawiązuje zresztą nazwa Bilbao: baskijskie Bi albo oznacza "dwa brzegi". Największe miasto i ośrodek gospodarczy Baskonii od dawna zapewnia swoim mieszkańcom dostatnie życie, a turystów przyciąga budowlami pamiętającymi czasy średniowiecza.
Jednak dopiero w ostatniej dekadzie, w czasie której powstało sprawnie działające metro, odnowiono zabytki, a przede wszystkim ufundowano Muzeum Guggenheima, miasto zyskało na atrakcyjności i stało się bardziej przyjazne tak dla mieszkańców, jak i dla turystów.
Na starówkę warto wejść od strony mostu Arenal i skierować się w stronę ulicy Correo – po chwili po prawej mija się otoczoną podcieniami Plaza Nueva, na której w niedzielę odbywają się targi. Idąc dalej prosto, dochodzi się do Catedral de Santiago, uważaną za jedną z najpiękniejszych gotyckich budowli w prowincji Vizkaya. Katedra wyrasta na skraju ważnej części starówki, czyli rejonu Siete Calles (siedem wąskich uliczek pełnych restauracji i gwarnych barów tapas).
Zaledwie kilka przecznic dalej w Museo Vasco (Plaza Miguel de Unamuno 4; tel. 94/4155423; wt.–sb. 11.00– 17.00, nd. 11.00–14.00; 3 €) można obejrzeć znaleziska archeologiczne z prowincji Vizkaya oraz wystawy etnograficzne przedstawiające dzieje Kraju Basków od prehistorii po współczesność. |
|
Komentarzy:
1
|
|
2008-04-25
Prado
|
Prado - najsłynniejsze muzeum Madrytu i jedno z najbardziej znanych na świecie, posiada przebogatą kolekcję ponad 8,5 tys. obrazów, w tym najlepsze na świecie zbiory dzieł D. Velázqueza, F. Goi oraz jednego z ulubionych malarzy Filipa II – Hieronima Boscha, w Hiszpanii znanego jako El Bosco. Turyści odwiedzający Madryt czują się wręcz zobligowani do wizyty w Prado.
Imponujący budynek, wraz z pobliskim ogrodem botanicznym, na zlecenie Karola III zaprojektował Juan de Villanueva. Budowę gmachu rozpoczęto w 1785 r. Początkowo utworzono w nim muzeum nauk przyrodniczych. W czasie wojen napoleońskich budynek został zajęty przez francuskie wojska, a po wojnie, w 1819 r. Ferdynand VII urządził tu galerię sztuk pięknych. Zbiory muzeum pochodzą głównie z kolekcji królewskiej, wiele eksponatów przejęto po połączeniu Prado z Museo de la Trinidad w latach 70. XIX w.
Przed budynkiem stoi odsłonięty w 1899 r. pomnik D. Velázqueza, przy północnym wejściu – trzy lata młodszy posąg F. Goi, a na przylegającym od południa placu – pomnik E. Murilla. Od tych pomników biorą nazwy wejścia do muzeum, przy czym wejście Velázquez jest zamknięte.
Wejście Goya umożliwia rozpoczęcie zwiedzania od najstarszych eksponatów, przy wejściu Murillo są na ogół mniejsze kolejki.
Muzeum posiada świetną kolekcję malarstwa hiszpańskiego, na czele z najsłynniejszym obrazem Velázqueza Las Meninas (Dwórki).
Na ścianach wiszą liczne dzieła F. Goi, El Greca, E. Murillo, J. Ribery, F. Zurbarána i innych. Poza szkołą hiszpańską reprezentowane też są szkoły: włoska (m.in. Tycjan, Caravaggio, Rafael), flamandzka (P.P. Rubens, P. Brueghel, H. Bosch i holenderski Rembrandt), niemiecka (A. Dürer, Lucas Cranach Starszy) czy francuska (np. Nicolas Poussin).
W Prado można spędzić cały dzień. Zwiedzanie ułatwiają darmowe plany, na posiłek zaprasza restauracja i kawiarnia w podziemiu, a w muzealnym sklepiku – oprócz gustownych pamiątek – znaleźć można książki traktujące o muzeum, poszczególnych malarzach lub o historii sztuki w ogóle.
Wchodząc niższym wejściem Goya, można zacząć zwiedzanie od najstarszych eksponatów, czyli średniowiecznego malarstwa hiszpańskiego (sale 50 i 50c) lub też zwiedzić na początek wystawy czasowe (sale 51a i 51b). W sali 50 warto poświęcić uwagę obrazowi Święty Dominik z Silos, namalowanemu przez Bartolomé Bermejo pod koniec XV w. – to jeden z najlepszych przykładów późnośredniowiecznej sztuki Hiszpanii.
W sali 49 zachwycają m.in. renesansowe obrazy Chrystus upada w drodze na Kalwarię i Święta Rodzina z barankiem Rafaela, Zwiastowanie Fra Angelico oraz inspirowane Dekameronem G. Boccaccia trzy z czterech obrazów przedstawiających Historię Nastagio degli Onesti S. Botticellego (czwarty znajduje się w kolekcji w Stanach Zjednoczonych).
W przyległych salach wiszą obrazy flamandzkie i niemieckie z późnego średniowiecza i renesansu, w tym Zdjęcie z krzyża Rogera van der Weydena (sala 58), portret królowej Anglii Marii I Tudor, żony Filipa II, pędzla Antonia Moro (sala 55b) czy też Triumf śmierci Piotra Brueghela Starszego (sala 56a). Wiele emocji w tej części budzi autoportret A. Dürera oraz jego Adam i Ewa (sala 55b), jak również najbardziej znany obraz H. Boscha Ogród rozkoszy ziemskich (sala 56a).
Na parterze, w pobliżu wejścia Murillo, można podziwiać starożytne rzeźby, sprowadzone do Hiszpanii z Włoch między XVI a XIX wiekiem (sale 71–74).
Na pierwszym piętrze, od strony wejścia Goya, znajdują się sale (2–4) poświęcone XVII-wiecznemu malarstwu francuskiemu, z dziełami Claude’a Lorraine’a oraz Nicolasa Poussina. W kolejnych salach umieszczono dzieła artystów włoskiego baroku, takich jak Caravaggio (Dawid i Goliat, sala 5) czy Guido Reni (Hipomenes i Atalanta, sala 6). Ciekawość budzą płótna Tycjana, szczególnie Danae oraz portrety Karola V (w tym spod Mühlberg) i Filipa II.
Przyległą salę 7 zajmuje kolekcja malarzy holenderskich, gdzie na uwagę zasługuje jedyne dzieło Rembrandta w zbiorach Prado: Artemiza. Hiszpańską część Niderlandów (sale 8–11) zdominowały dzieła P.P. Rubensa (Trzy Gracje, Sąd Parysa, Przybycie Trzech Króli, portret Marii Medycejskiej i in.) oraz płótna, nad których powstawaniem sprawował on nadzór. Obok dzieł Rubensa wiszą tu także obrazy pędzla Antoona van Dycka, w tym nietypowy podwójny portret Sir Endimiona Portera: obok modela van Dyck umieścił również siebie.
W kolejnych pomieszczeniach króluje malarstwo hiszpańskie. W salach 9a–10a zgromadzono płótna El Greca (m.in. Święta Rodzina, Chrystus z Krzyżem, Adoracja pasterzy), malarza bardziej związanego z Toledo niż z Madrytem.
W następnych salach można podziwiać mitologiczne, religijne, historyczne i obyczajowe dzieła D. Velázqueza, pośród których wyróżniają się Dwórki, uznawane za arcydzieło w dziejach malarstwa. Powstały ok. 1656 r. obraz przedstawia rodzinę Filipa IV (tak zresztą tytułowano to malowidło do XIX w.) oraz osoby z jej otoczenia, łącznie z samym Velázquezem (z lewej).
Centralną postacią jest infantka Margarita, która symbolizuje ciągłość dynastii królewskiej. W lustrze widać jej rodziców, Filipa IV i Mariannę Austriacką. Malarz znakomicie oddał atmosferę dworu, pokazał też techniczne mistrzostwo w operowaniu perspektywą. Velázquez był nadwornym malarzem Filipa IV, dlatego w Prado można podziwiać zarówno portrety króla i jego rodziny, jak i wizerunki karłów, atrakcji ówczesnych dworów.
Przyległe sale poświęcono innym wybitnym przedstawicielom hiszpańskiego baroku, takim jak Bartolomé Estéban Murillo (np. Dobry pasterz) czy Francisco Zurbarán (np. jedyny historyczny obraz jego pędzla Obrona Kadyksu przed Anglikami). Świetna jest też kolekcja przejmujących płócien José de Ribery (np. Męczeństwo św. Filipa, San Andrés).
Południową część pierwszego i drugiego piętra zdominowała twórczość Francisca Goi. W Prado znajduje się najlepsza kolekcja jego dzieł, w tym słynne Rozstrzelanie powstańców madryckich 3 maja 1808 (sala 39). Przejmująca jest kolekcja tzw. „czarnych obrazów”, które artysta, wówczas już niesłyszący, stworzył pod koniec życia, w swym domu pod Madrytem (sale 36–38). Najbardziej dramatyczny z nich to Saturn pożerający jedno ze swoich dzieci – można porównać go ze znajdującą się parę sal wcześniej wizją P.P. Rubensa na ten sam temat (Saturn). Inne słynne dzieła to Maja ubrana (Maja vestida) i kontrowersyjna Maja naga (Maja desnuda), najważniejszy akt w sztuce hiszpańskiej (obrazy powstały na zamówienie potężnego ministra Karola IV, Manuela Godoya).
Jako malarz królewski, Goya nie schlebiał swym pracodawcom; malował to, co widział, a nie – zgodnie z ówczesnymi zwyczajami – to, co panujący chcieli zobaczyć (warto pod tym kątem przyjrzeć się Rodzinie Karola IV; nb. w tle rodziny królewskiej artysta przedstawił siebie). Na drugim piętrze udostępniono zwiedzającym te płótna artysty, na których przedstawił on pogodne sceny z życia codziennego tak wyższych sfer, jak i prostych ludzi. Obok obrazów Goi umieszczono tam także dzieła m.in. Gianbattisty Tiepola czy Antona Rafaela Mengsa.
W podziemiach budynku muzeum mieści się Tesoro del Delfín (Skarbiec Delfina; delfin to tytuł przysługujący spadkobiercy króla Francji), w którym można podziwiać puchary, kielichy i inne kosztowności należące do syna Ludwika XIV (także Ludwika). „Wielki Delfin” zmarł przed swoim ojcem, a zbiór pełnych przepychu naczyń odziedziczył jego syn – Filip V, pierwszy Burbon na tronie hiszpańskim.
Tuż obok Prado, naprzeciw wejścia Murillo rozciąga się Real Jardín Botánico, zaciszny ogród botaniczny (m Atocha, Plaza de Murillo 2, otwarty od 10.00 do zmroku; 2 €, studenci 1 €, grupy powyżej 10 osób 0,50 € od osoby, seniorzy bezpł.), kolejna pamiątka po Karolu III, która z pewnością zainteresuje każdego botanika-amatora.
Pomiędzy Prado a parkiem Retiro znajduje się wzniesiony z rozkazu księcia Olivaresa Casón del Buen Retiro (c/Alfonso XII 28; do wejścia upoważnia bilet wstępu do Prado). Budynek powstał w czasach Filipa IV, lecz jego ciekawa fasada jest owocem prac w drugiej połowie XIX w. W środku mieści się muzeum sztuki hiszpańskiej, głównie z XIX w.
Tuż obok, w kolejnym pałacu, którego powstanie miasto zawdzięcza duetowi Filip IV i książę Olivares, jest Museo del Ejército (Muzeum Wojska; m Retiro lub Banco de Espańa; c/Méndez Núńez 1; wt.–nd. 10.00–14.00; 1 €), w którym zgromadzono egzemplarze broni białej i palnej, a także stare mundury, zbroje i obrazy sławiące potęgę hiszpańskiego oręża.
Nad muzeum Prado góruje Iglesia de San Jerónimo El Real (Królewski Kościół św. Hieronima; c/de Ruiz de Alcarón 19; codz. 10.00– 13.00, 17.00–20.00), gotycka świątynia należąca do klasztoru Hieronimitów. Dawniej przyszli monarchowie składali w nim swe śluby, obecnie odbywają się tu śluby par z najwyższych sfer. Część zespołu przebudowano w duchu neogotyckim.
Museo del Prado (m Banco de Espańa lub Atocha, Paseo del Prado s/n; tel. 91/3302900, wt.–nd. 9.00–20.00; 6 €, ulgowy 3 €, bezpł. nd., dzieci i młodzież do 18 lat, studenci do 25 lat za okazaniem legitymacji i paszportu, seniorzy, rodziny z min. trójką dzieci; audioprzewodnik 3 €). |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-03-04
Kuchnia
|
Hiszpania kuchnia jest swoistego rodzaju wariacją na temat kuchni śródziemnomorskiej, która stanowi podstawę pomysłów kulinarnych tego kraju. Jednak różnego rodzaju rzymskie i arabskie wpływy nieco ją urozmaiciły. Owoce morza, ryby urozmaica się oliwkami, pomarańczami, migdałami i ryżem.
Powszechnie znane są także niepowtarzalne kiełbasy katalońskie, przyrządzana z wieprzowiny, flaków, krwi, orzeszków piniowych i przypraw. Podaje się je zwykle pieczone z rusztu lub też z fasolą. Popularne są także kandyzowane owoce (w Aragonii pokryte czekoladową polewą) i słodycze migdałowe. Z migdałów przyrządza się m.in. przepyszny nugat.
Hiszpania to także raj dla tych, którzy przepadają za owocami morza. Stanowią one bardzo ważny element kuchni tego kraju. Nawet w regionach oddalonych od morza znaleźć można świeże i ciekawie przyrządzone ryby. Polecamy zwłaszcza paellę z owocami morza.
Mięso w Hiszpanii jest zwykle przyrządzane na ruszcie, słone i mocne przyprawione, a serwuje się je z ziemniakami, lub na kanapkach, jako przekąskę. Koneserom przypadną do gustu przyrządzane w środkowej części Hiszpanii potrawy z młodych zwierząt. Przykładem może być cochillino - młodziutkie prosię karmione tylko mlekiem. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-26
Wspomnienia z Hiszpani
|
Nasze wakacje 2006r. spędziliśmy jesienią w Lloret De Mar. Miasto ma opinię stolicy rozrywki na Costa Brava Udaliśmy się tam, mimo, że nie należymy do grona spragnionych rozrywek w nocnych lokalach turystów. Wybór padł na Lloret głównie ze względu na sprawne połączenie komunikacyjne z Barceloną i okolicznymi miejscowościami. Dzięki temu, że nasz pobyt przypadał na przełom września i października, ominął nas szczyt sezonu turystycznego i wszystko, co się z nim wiąże: upały, tłumy turystów i wszechobecny gwar.
Pozytywnie zaskoczyło nas, że Lloret De Mar to nie tylko hotele, bary, dyskoteki i tłumy na plaży. W tej relacji chcemy przekonać Was, że jest tam sporo miejsc wartych odwiedzenia, np. związanych z historią Lloret. Chcemy też podzielić się wrażeniami z innych z innych miejscowości, które odwiedziliśmy: Tossa De Mar, Blanes, Barcelona oraz z parku wodnego Marineland. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-26
Klimat
|
Najlepszymi porami na wyjazd do Hiszpanii są lato i jesień, choć wówczas właśnie panuje tam największy tłok (Hiszpanie wypoczywają głównie w sierpniu; wtedy pustoszeją miasta).
Na wybrzeżu śródziemnomorskim ciepło jest przez cały rok, do Andaluzji można jechać nawet w grudniu. Wybrzeże Atlantyku to klimat morski, z krótkim i wilgotnym latem. W centralnej Hiszpanii lata są upalne, natomiast zimy wietrzne i mroźne. |
|
Komentarzy:
0
|
|
2008-02-26
Hiszpania
|
Hiszpania jest najliczniej odwiedzanym przez turystów zagranicznych krajem świata. Przyciągają ich nie tylko możliwości atrakcyjnego wypoczynku, ale i zwiedzania. W Hiszpanii są dziesiątki miejscowości niezwykłej urody, pełne budowli i pamiątek przeszłości od czasów prehistorycznych. Zabytki najwyższej klasy, w tym także wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Kultury Ludzkości UNESCO, liczone są w setkach (m.in. ponad 2000 zachowanych zamków obronnych).
Wśród nich wymienić trzeba unikalne w skali światowej zespoły staromiejskie: Burgos, Granada, Kordowa, Salamanka, Santiago de Compostella, Sevilla czy Toledo. To w tym kraju znajduje się najwspanialszy, a zarazem jedyny w świecie zachowany w nienaruszonej formie pałac arabski - średniowieczny zespół architektoniczny Czerwony Zamek Al-Qalat al-Hamra, po hiszpańsku Alhambra, w Granadzie. Również - Mezquita w Kordowie, wielki, o pow. 2,3 hektara meczet Omajjadów z VIII-XI w., przebudowany w XV w. na katedrę. A także dostojne, budowane w różnych stylach katedry i klasztory (jedna z najpiękniejszych w Europie gotycka katedra w Burgos, sławna romańska katedra w Santiago de Compostella czy olśniewająca, monumentalna katedra w Sewilli, z grobowcem Kolumba).
Uczta dla oczu i niezwykłe przeżycia estetyczne czekają w Hiszpanii na miłośników sztuki, zwłaszcza malarstwa, ale także grafiki, rzeźby, tkanin, ceramiki artystycznej itp. Muzeum Prado w Madrycie - to jedna z najbogatszych galerii sztuki na świecie. A przecież interesujące zbiory są także w wielu innych miejscowościach, chociażby w królewskim pałacu-klasztorze Escorial pod Madrytem, w Toledo, w licznych skarbcach katedralnych i klasztornych czy Muzeum Picassa w Barcelonie.
Amatorzy wypoczynku nad morzem i uprawiania sportów wodnych znajdą w Hiszpanii znakomite warunki: ponad 300 słonecznych dni w roku i przeciętne temperatury pomiędzy 18 a 30 st. C. Na wschodzie i na południu kraj ten oblewają wody Morza Śródziemnego, na północy - Morza Kantabryjskiego, na zachodzie i na południu - Oceanu Atlantyckiego.
Nad Morzem Śródziemnym, licząc od północnego wschodu do Cieśniny Gibraltarskiej, najbardziej znane są wybrzeża: Costa Brava - Dzikie, Costa Dorada - Złote, Costa Brava del Azahar - Kwiatu Pomarańczy, Costa del Valencia - Walencji, Costa Blanca - Białe, Costa Calida - Ciepłe, Costa de Almeria - Almeryjskie, Costa Tropical - Tropikalne i Costa del Sol - Wybrzeże Słońca.
Nad Atlantykiem wypoczywać można na Costa de la Luz - Wybrzeżu Światła między Cieśniną Gibraltarską i ujściem rzeki Guadiana - granicą z Portugalią, a na północnym-zachodzie, w Galicii - nad Rias Altas i Rias Bajas.
Na północy, nad Morzem Kantabryjskim - Zatoką Biskajską, na pełnych skalistych urwisk i wysokich skał wybrzeżach Zielonej Hiszpanii - znajdują się Costa Verde i Costa Vasca.
Amatorzy turystyki górskiej i dzikich krajobrazów mogą wybrać się w liczne masywy i łańcuchy górskie. Najważniejsze są Pireneje, oddzielające Półwysep Iberyjski od Francji i reszty kontynentu, z najwyższym szczytem Aneto, 3404 m n.p.m. Pozostałe to m.in. Góry Kantabryjskie, Góry Iberyjskie i Góry Kastylijskie - Kordyliera Centralna (wszystkie ze szczytami powyżej 2 tys. m n.p.m.). Na południu kraju rozciągają się Góry Betyckie, z najwyższym szczytem Hiszpanii kontynentalnej Mulhacen, 3478 m n.p.m. Najwyższy szczyt kraju - czynny wulkan Pico de Teide, 3718 m n.p.m., znajduje się na wyspie Teneryfa w archipelagu Wysp Kanaryjskich, którym poświęcamy odrębny informator. W Hiszpanii uprawiać można także żeglarstwo, sporty lotnicze, jeździectwo, grać w tenisa, golfa, piłkę baskijską, łowić ryby, polować.
Królestwo Hiszpanii zajmuje 504,8 tys. km kw. - 85 proc. powierzchni Półwyspu Iberyjskiego, dwa archipelagi: Wyspy Kanaryjskie i Baleary oraz dwie enklawy w Afryce Północnej. Kraj zamieszkuje blisko 40 mln osób. Hiszpania dzieli się na 17 regionów autonomicznych (odpowiednik naszych województw) i 50 prowincji. Regionami są przede wszystkim kraje historyczne, z których niegdyś powstało zjednoczone państwo hiszpańskie: Andaluzja, Aragonia, Asturia, Kraj Basków, Estremadura, Galicia, Kantabria, Kastylia-La Mancha, Kastylia-Leon, Katalonia, Madryt, Murcia, Nawarra, La Roja, Walencja. Na terytorium Hiszpanii kontynentalnej znajduje się Gibraltar - terytorium zależne od Wielkiej Brytanii. Językiem urzędowym Hiszpanii jest kastylijski (hiszpański ogólnonarodowy), w kilku regionach równorzędne są także: baskijski, galicyjski, kataloński i walencki. |
|
Komentarzy:
0
|
|
Wykop